Wacław M. Jaśkiewicz

Doc. mgr inż. Wacław M. Jaśkiewicz (1965-68)

Wacław M. Jaśkiewicz urodził się 7 grudnia 1919 roku w Radomiu, w rodzinie inteligenckiej Mariana i Jadwigi z Szokalskich. Po ukończeniu Liceum Ogólnokształcącego, Liceum Mechanicznego oraz Państwowej Wyższej Szkoły Technicznej i Politechniki Łódzkiej podjął pracę w przemyśle i przez około 12 lat pracował bezpośrednio w produkcji. Najpierw w Zakładach Przemysłu Gumowego STOMIL w Poznaniu, następnie w Zakładach Metalowych im. Gen. Waltera w Radomiu, w Zakładzie Energetycznym Okręgu Wschodniego, Fabryce Samochodów Ciężarowych w Lublinie, a od 1.09.1961 r. w Politechnice Lubelskiej (wówczas WSInż.).

Niemal w całym okresie pracy zawodowej podejmował pracę dydaktyczną. W latach 1951-1956 był wykładowcą i organizatorem pracowni studenckich i naukowych w Wieczorowej Szkole Inżynierskiej w Radomiu, w latach 1960-1963 był nauczycielem w Zespole Szkół Samochodowych w Lublinie, w różnych okresach organizował i prowadził cykle wykładów, kursy i szkolenia na bazie SIMP, WSInż. w Radomiu, WSInż. w Lublinie.

Jako doświadczony już organizator pracowni badawczych i studenckich, do Politechniki Lubelskiej (ówczesnej WSInż.) został przyjęty na podstawie jednomyślnej uchwały Rady Wydziału Mechanicznego, obradującej w składzie: zastępca profesora mgr  inż. Stanisław Podkowa, zastępca profesora mgr Stanisław Dobrzycki, adiunkt dr Stefan Wieluński, asystent inż. Ryszard Cylc, wykładowcy: inż. Bogdan Brzosko, mgr inż. Seweryn Bobiński, inż. Bogumił Kądziołka, mgr inż. Jerzy Budzyński. Wszystkie w/w osoby zajmują określone pozycje w historii naszej Uczelni. Początkowo (około 1,5 roku) pracował na stanowisku starszego asystenta, później starszego wykładowcy, a od 29.06.1968 r. na stanowisku docenta etatowego. W latach 1954-1957 odbywał studia aspiranckie w Politechnice Warszawskiej.

Problematyka jego zainteresowań i pracy nauczycielskiej obejmowała: naukę o materiałach, inżynierię materiałową, i w szczególności – obróbkę cieplną. Jako pierwszy w Uczelni stworzył, wraz ze współpracownikami, nowoczesną pracownię metaloznawstwa. Przygotował salę obudowaną dydaktyczne  dla prowadzenia wykładów z tych przedmiotów.

Od pierwszych lat swojej pracy zawodowej, niemal do końca propagował celowość integracji nauk podstawowych i techniki. Organizował konferencje i cykle wykładów, wskazując na korzyści z takiej fuzji – zarówno w sferze badań naukowych, jak i nauczania. Dzięki Jego staraniom w WSInż. został powołany i funkcjonował w latach 1965-1968 Wydział Ogólnotechniczny. Jego dziekanem, decyzją Ministra Oświaty i Szkolnictwa Wyższego, był dwukrotnie mianowany W. Jaśkiewicz.
Z wielu względów Wydział Ogólnotechniczny został zlikwidowany z dniem 31.08.1968 r., chociaż idea ścisłej integracji nauk podstawowych i techniki jest realizowana dość szeroko, zarówno w Europie (np. w wyższym szkolnictwie technicznym Francji – w uczelniach typu INSA), jak i poza nią.

Opracowane przez W. Jaśkiewicza skrypty (4), seria prac pt. „Wstęp do ćwiczeń laboratoryjnych i materiałoznawstwa”, publikowane (10) i niepublikowane wykłady konferencyjne oraz inne prace, stanowiły przykład łączenia aspektów fizykochemicznych i technicznych w opisach zjawisk i rozwiązań technologicznych. Liczne, opracowane przez Niego pomoce dydaktyczne i patenty (14) również powstały z uwzględnieniem tych aspektów.

W ostatnich latach zajmował się zagadnieniami stereologii związków struktury i własności materiałów, realizował  też resortowy program badawczy, dotyczący własności mechanicznych światłowodów. Z tego zakresu przygotował dwa opracowania zwarte, w tym monografię pt. „Wykreślno-analityczna metoda charakterystyki układu wielkości tolerowanych".

W całym okresie pracy zawodowej wykazywał ogromne zaangażowanie i inwencję organizatorską. W latach 60-tych pełnił funkcję Kierownika Punktu Konsultacyjnego w Poniatowej, był kierownikiem Studium Wieczorowego przy Wydziale Ogólnotechnicznym, opiekunem Zespołu Mechaniki Technicznej, opiekunem organizującego się Zespołu Fizyki, pierwszym w historii Uczelni Pełnomocnikiem Rektora ds. Badań Naukowych oraz przewodniczącym kilku komisji rektorskich, doraźnie powoływanych. Był członkiem i działaczem Związku Zawodowego Metalowców, Stowarzyszenia Inżynierów Mechaników Polskich, Wojewódzkiego Klubu Techniki i Racjonalizacji przy WRZZ i OW NOT.

Przewodniczył kilku konferencjom ogólnopolskim, w tym – prestiżowej Konferencji Sekcji Przeróbki Plastycznej Komitetu Hutnictwa PAN. Był współorganizatorem Związku Nauczycielstwa Polskiego w Uczelni i posiadaczem legitymacji Nr 1 tego Związku. W latach 1980-1981 pełnił z wyboru funkcję Przewodniczącego Rady Zakładowej Związku Nauczycielstwa Polskiego. Z Jego inicjatywy powstał Lubelski Oddział Polskiego Towarzystwa Stereologicznego oraz „Yacht Club” przy Politechnice (wspólnie ze studentami zakładał trzy łodzie żaglowe i na tym sprzęcie organizował rejsy wakacyjne na jeziorach mazurskich). Również w wyniku Jego starań powołano w ramach LTN IV Wydział – Nauk Technicznych.

Od 1967 roku kierował Zespołem Naukowo-Dydaktycznym Materiałoznawstwa, zaś od 1972 – kierował Zespołem Materiałoznawstwa i Technologii Przeróbki Plastycznej Metali, przekształconym w październiku 1973 r. w Zakład Inżynierii Materiałowej. Zakład ten przemianowano w Katedrę Inżynierii Materiałowej z dniem 1 czerwca 1985 r. i w niej W. Jaśkiewicz pracował do 30 września 1990 r., tj. do przejścia na emeryturę.

Z Politechniką Lubelską identyfikował się całkowicie i całą swoją wiedzę i siły oddał na rzecz jej rozwoju. Dużą wagę przywiązywał do pracy dydaktycznej oraz – co warto podkreślić – pracy wychowawczej ze studentami. Jego postawa i „patriotyzm uczelniany” zjednały Mu przychylność  całej społeczności akademickiej a w szczególności studentów. Studenci i wypromowani przez W. Jaśkiewicza absolwenci (80) wspominają Go serdecznie i z uznaniem, jako wymagającego ale sprawiedliwego nauczyciela i mistrza.

Za uzyskiwane w pracy efekty był wielokrotnie wyróżniany nagrodami: JM Rektora i Ministra Oświaty i Szkolnictwa Wyższego oraz odznaczany m.in. Medalem Komisji Edukacji Narodowej, Złotym Krzyżem Zasługi oraz Kawalerskim Krzyżem Zasługi OOP.

W pamięci społeczności akademickiej naszej Uczelni pozostanie na zawsze jako osobowość oryginalna, twórcza i wielce zasłużona dla przemysłu oraz krzewienia wiedzy i kultury technicznej.

Zmarł po długiej chorobie 20 maja 2005 roku i pochowany został na cmentarzu przy ul. Unickiej w dniu 24 maja 2005 r. Jego portret znajduje się w sali obrad Rady Wydziału Mechanicznego, w budynku przy ul. Nadbystrzyckiej 36. W małżeństwie z Zofią Krystyną, z domu Dąbską, miał jedną córkę – Zofię, która wraz z rodziną mieszka na stałe w Bratysławie.