Seweryn Bobiński

Doc. mgr inż. Seweryn Bobiński (1964-66)

Urodził się 3 października 1921 r. w Ostrowcu Kieleckim. Po ukończeniu studiów na Politechnice Łódzkiej w 1949 r., podjął pracę w Wytwórni Sprzętu Mechanicznego w Bielsku początkowo jako główny mechanik a następnie konstruktor. W 1951r. rozpoczął pracę w Fabryce Samochodów Ciężarowych w Lublinie jako kierownik Działu Gospodarki Narzędziowej. Na takim samym stanowisku pracował również później w Wytwórni Sprzętu Komunikacyjnego w Świdniku prowadząc równocześnie (od 1955 r.) wykłady w Wieczorowej Szkole Inżynierskiej w Lublinie. W szkole tej w 1962 r. podjął etatową pracę w charakterze wykładowcy. Przez 3 lata zajmował stanowisko dziekana Wydziału Mechanicznego. W latach 1966-1973 pełnił funkcję prorektora Wyższej Szkoły Inżynierskiej, powstałej z Wieczorowej Szkoły Inżynierskiej w 1965 r. W 1968 roku był mianowany na stanowisko docenta. Organizował Sekcję Wydawnictw Uczelnianych i Pracownię Nowych Technik Nauczania. Pracował nad unowocześnianiem procesu kształcenia, tworzył system praktyk studenckich i zabezpieczenia podstawowych potrzeb socjalno-bytowych studentów studiów dziennych. Zainicjował prace projektowe i planistyczne utworzenia przy ul. Nadbystrzyckiej Miasteczka Akademickiego. Nawiązał współpracę z uczelniami technicznymi. Uczestniczył w pracach Grup Programowych powołanych przez Ministerstwo Oświaty i Szkolnictwa Wyższego do opracowania planów studiów zawodowych. Pod Jego kierunkiem wykonało prace dyplomowe ponad 100 absolwentów Wydziału Mechanicznego WSI. Był autorem i współautorem wielu ekspertyz i projektów organizatorskich dla zakładów przemysłowych Lubelszczyzny i regionu.

Od grudnia 1977 roku decyzją Ministra Nauki, Szkolnictwa Wyższego i Techniki został oddelegowany do Fabryki Łożysk Tocznych w Kraśniku. Pracował tam w Ośrodku Badawczo-Rozwojowym Maszyn i Urządzeń Technicznych, zachowując zatrudnienie w Uczelni – wówczas już w Politechnice Lubelskiej. Jako dyrektor tegoż ośrodka organizował prace nad konstrukcją obrabiarek specjalnych i narzędzi do produkcji łożysk tocznych. W ośrodku pracował jeszcze po przejściu na emeryturę, tj. po roku 1981; również z Politechniką  podtrzymywał związki do ostatnich swoich dni. Zmarł 27 stycznia 1988 r.